In Het Gareel (januari 2012)

Na 2 weken heerlijk vakantie te hebben gevierd, was het 2 januari 2011 dan zover; het werkende leven ging weer beginnen. Om 8.00 uur mocht Dianne zich melden bij de dienst Ruimtelijke Ordening en Beheer van het Openbaar Lichaam Bonaire.

Helaas was er iets in communicatie niet helemaal gegaan waardoor niemand van haar komst afwist…. Niet zo’n fijne binnenkomer dus, maar goed uiteindelijk werd ze keurig opgehaald door de waarnemend teamleider en naar haar werkplek gebracht. De directe collega’s waren nog met verlof, dus de eerste dag is vooral lezend doorgebracht.

De eerste week verliep verder met ups en downs, de ene dag was duidelijk leuker dan de andere. Het zal wel gewoon even wennen zijn, alles is anders, werkt anders, gaat anders etc.

Wat heel erg leuk is, is dat we hier heel lang middagpauze hebben waardoor het mogelijk is om tussen de middag een warme hap te eten. Ook dit is even wennen maar het is wel heel fijn om na het werk niet meer de keuken in te hoeven en je hebt natuurlijk een heel lange avond op deze manier.

Terwijl Dianne op haar werk aanwezig is, is Alex druk bezig om het huishoudentje draaiende te houden. ’s Ochtends wordt er gekookt, gesopt en geboend. Om half 1 zijn we dan thuis (we hebben 1 auto dus Alex haalt Dianne op van haar werk) en eten we lekker de warme maaltijd. Om kwart voor 2 is Dianne dan weer op haar werk en in de middag moeten er allerlei andere klusjes geklaard worden (boodschappen, bankzaken, garage-bezoeken, dierenarts, etc.). We hadden in het begin een beetje pech met onze auto’s; de pick-up die we hadden gehuurd van vrienden bleek er niet tegen te kunnen als je lichten laat branden want die stond tussen de middag met een lege accu. Gelukkig kan je hier in zo’n geval dan altijd terugvallen op behulpzame mensen; de buurman (waar we nog geen kennis mee hadden gemaakt) had ons de pick-up zien proberen aan te duwen…. (in de zon, graadje of 35, geen zuchtje wind dus je kunt je voorstellen dat dat er erg grappig uitgezien moet hebben!). Hij kwam naar buiten en bood ons direct zijn pick-up aan om Dianne naar het werk te brengen. Hij zou dan de accu van de pick-up aan zijn acculader leggen zodat die in de tussentijd op kon laden. Hoe behulpzaam! Als hij zijn auto maar om 4 uur weer terug had, want dan ging hij met zijn vrouw even naar Playa…. Kregen we dus, zonder dat we elkaar kenden, zomaar zíjn pick-up mee! Wat heerlijk dat dat allemaal kan hier!

Onze stoere bak moesten we uiterlijk 7 januari weer inleveren want dan was ‘ie verhuurd aan andere mensen dus moesten we op zoek naar een eigen auto. Verschillende garages bezocht en werkelijk waar, de gemiddelde autosloper in Nederland zou jaloers zijn op de auto’s die hier bij de dealers staan….. Als het bouwpakket bestaat uit (het liefst) 4 wielen, een stuur en een rem dan heet het hier een auto. Een beetje geschrokken van de prijs/kwaliteit verhouding zijn we dus maar wat rond gaan vragen in het kleine netwerkje dat we inmiddels hebben opgebouwd hier op Bonaire. En via dat netwerkje hebben we onze ‘tank’ gekocht; een Ford Explorer uit 2003. Voor minder geld dan dat we bij de dealer een jeepje van 22 jaar oud konden kopen?! Goed geregeld dus en we zijn dan ook heel blij met onze nieuwe wagen en het contact dat we er aan hebben overgehouden met de vorige eigenaren (Ben en Monique)!

Op de tweede dag na aankoop rijden we een band van onze Exploder lek. Nou gaat bijna alles automatisch in die auto, maar het reservewiel eronder zetten moet je toch echt zelf doen. Gelukkig hadden we de pick-up nog een dag, dus kon Dianne gewoon naar het werk gebracht worden, dan zou Alex wel even het wiel verwisselen. Bij stap 2, schroef de wielbouten los, loopt het al spaak….“Waar zitten de wielbouten???” Google, Youtube, neeeee…. Dit ga je niet menen?! Met enige schaamte wordt een hulplijn ingezet: de vorige eigenaar: ‘waar zitten de bouten?’. Nog voordat de vraag gesteld was, sprongen ze op hun motorfiets en kwamen helpen. Ben liet de kneepjes van het vak even zien en binnen een half uur was het gepiept. Meteen voor zaterdag een afspraak gemaakt bij de garage om er een nieuwe band om te laten leggen want de oude band was niet meer te repareren….

Zoals gezegd, moesten we dat weekend dus ook onze pick-up inleveren en dat hebben we op vrijdagavond gecombineerd met een gezellig borreltje in de tuin bij onze vrienden. Lekker gekletst en de week doorgenomen. Via deze vrienden kan Alex mogelijk aan de slag bij de lokale (groene!) energieleverancier hier op het eiland. Er wordt een gesprekje ingepland met de plant-manager van het energiebedrijf. Spannend! 

 

Zaterdag was het een drukte van belang; om half 9 vertrok Alex naar de garage voor het verwisselen van de band en even na 9 uur stond Tineke (de mevrouw waarvan we onze Djaka hebben gekregen) voor de deur om even te kijken hoe het met het kleine ‘ratje’ ging.

Djaka vond het natuurlijk allemaal maar wát interessant en liet zich uitgebreid aaien, onderzoeken en knuffelen. Vervolgens diende onze 2^e gast zich al weer aan; Jos van de hondenschool “Bon Barking” hier op het eiland. Alex heeft bedacht dat Djaka opgeleid gaat worden tot een waak-/politie-/hulphond, dus dat wordt nog wat…. Zeker als je bedenkt dat Djaka Oost-Indisch doof en blind tegelijk lijkt te zijn 😀 ….
Jos heeft ons een hoop goede tips en handvatten geboden waarmee we aan de slag kunnen totdat het ratje op puppycursus mag  😉

Het laatste deel van de zaterdag hebben we besteed aan een ‘rondje eiland’. We zijn een beetje aan het rondkijken voor een nieuw plekje om te gaan wonen vanwege de onrust die er is met betrekking tot ons huurcontract dat op 24 februari eindigt. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen; we vinden het ook gewoon leuk om een beetje huisjes te kijken hier! Dus daar gingen we, in de tank richting Lagoen Hill want daar had Peter ook nog een huisje in de verhuur staan. En ach, als we toch aan het rijden zijn, laten we dan ook even de berg op rijden en daar eens rondkijken. De wijken waar je dan doorheen rijdt heten Republiek en Santa Barbara. Met name over Republiek hebben we veel goede verhalen gehoord dus misschien dat we wel die kant op verkassen. Als het alleen bepaald zou worden aan de hand van waar je het mooiste uitzicht hebt over het eiland dan MOETEN we echt in Republiek of Santa Barbara wonen 🙂

Deze wijken liggen op de helling van de berg en hebben uitzicht over het hele zuiden van het eiland, Klein Bonaire en de Caribische Zee! We zijn eigenlijk alletwee wel een beetje verliefd geworden op dit stukje Bonaire dus de volgende stap wordt op zoek naar een huisje daar.

 

Zondag hebben we, zoals het hoort, echt gebruikt als rustdag. We hebben lekker in huis en in de tuin gerommeld en geskyped met Nederland.

Behalve werken en het huishouden, moeten er ook nog de nodige zaken geregeld worden met betrekking tot ons verblijf hier op Bonaire. 12 januari hadden we een afspraak bij de Immigratie en Naturalisatiedienst om onze verblijfsvergunning (Sedula) aan te vragen. Deze hebben we nodig om ons hier in te kunnen schrijven in het bevolkingsregister en daarmee ons te kunnen verzekeren. Gewapend met een enorme stapel papieren en formulieren meldden we ons. Een vriendelijk vrouw neemt met ons de papieren door en controleert de formulieren. Het stapeltje van Dianne is helemaal compleet, voor Alex moet er nog een extra verklaring bij omdat hij nog geen werkgeversverklaring kan overleggen. We spreken af dat we deze verklaring dezelfde middag nog komen indienen zodat de aanvraag in behandeling kan worden genomen. Omdat we zelf nog niet over een printer beschikken, doen we maar weer een beroep op onze steun en toeverlaat Mariëtte om de nodige papieren uit te printen. Gelukkig is ze thuis en natuurlijk mogen we langskomen om een printje te maken. We zijn zo blij met onze Mariëtte! Na een lekkere kop koffie, rijden we weer terug naar Kralendijk om ook het laatste formulier in te dienen. En nu is afwachten geblazen, binnen 8 weken krijgen we te horen of onze aanvragen gehonoreerd worden. Spannend!

De zoektocht naar een nieuw huis gaat ondertussen ook gewoon door, we hebben inmiddels te horen gekregen dat we ons huisje daadwerkelijk per 24 februari 2012 moeten gaan verlaten…. Gelukkig staan er voldoende huizen te huur dus het gaat ons zeker lukken een nieuw stekkie te vinden voor die tijd. En we hebben hulp bij het zoeken; de beheerder van ons huisje kijkt voor ons rond, net als Mildred en Mariëtte. Kortom, gaat goedkomen.

Ook ons kennissen-netwerkje groeit gestaag. Via het werk van Dianne leren we steeds meer mensen kennen. We zijn op een vrijdagavond naar een optreden geweest van Dianne’s collega Carlos. Hij speelt een bijzondere gitaar in de band Rincon Krioyo en speelde met zijn 10 kornuiten heerlijke Caribische klanken tijdens het ‘happy hour’ bij Divi Flamingo Resort. Leuk om naar te kijken én om op te bewegen! De vrijdag erop zijn we met twee leuke collega’s (Frank en Jeroen) gaan borrelen in een rustig barretje aan de boulevard, erg gezellig en leuk om te doen! Goed om te weten dat zij dat dit elke vrijdag doen 🙂 Dit zijn leuke manieren om het weekend te beginnen!

Dit weekend zijn ook de buren Geerlof en Anita bij ons langs geweest op de koffie. Gezellig op de porch zitten kletsen en weer veel kunnen leren over het reilen en zeilen op een eiland als Bonaire, alsook het (kunnen) omgaan met honden. Geerlof en Anita hebben zelf ook 2 honden; Super en Diesel. Ze hebben deze honden helemaal zelf getraind en afgericht en eerlijk gezegd zijn we wel een beetje jaloers op hoe zij met hun honden omgaan. Dus goed luisteren hoe ze dat nou gedaan hebben ;-).

Wat we verder ook nog graag even met jullie willen delen is ons Kayak avontuur door de mangroves. En dan natuurlijk niet alleen omdat het enorm grappig is om met z’n tweeën in een kayak te zitten en dan te proberen om enigszins gelijktijdig die peddels door het water te bewegen. Dat is een kunst op zich en resulteert in enorm komische situaties.

Maar waar het natuurlijk om ging is dat we heel graag de mangrove bossen van dichtbij wilden bekijken. Dus ’s ochtends vroeg in de auto want om half 9 konden we met een gids een tocht maken waarbij we eerst gingen kayakken en daarna ook nog even in de mangroves mochten snorkelen.

Bij aankomst kregen we eerst wat uitleg over wat een mangrovebos eigenlijk is en wat de functie er van is. Behalve dat het een prachtig natuurgebied is, is het ook de kraamkamer van het zeeleven rondom Bonaire. En het vervult ook nog eens de functie van een natuurlijk zeewering bij storm. Kortom, een heel belangrijk gebied voor het eiland!

Na deze uitleg en een korte instructie hoe te kayakken, stappen we in de kayak en kon de tocht beginnen. Tussen de wortels van de mangroves door bracht de gids ons naar de plek waar we uit de kayak mochten om te snorkelen. We vonden het heel bijzonder om hier rond te dobberen tussen de grote wortels van de bomen die boven en rondom ons groeiden. En wat een prachtig zeeleven vind je hier, er leeft werkelijk van alles en nog wat in dit bos van wortels. Echt enorm de moeite waard om hier nog eens naar terug te gaan, in een half uurtje heb je echt nog lang niet alles gezien daar onder water! Onze gids kon er met zoveel passie over vertellen dat we dit tochtje zeker nog een keer (of vijf 🙂 ) willen maken!